O verao é o tempo dos cantos,
o inverno é o tempo dos contos...
Alegría e viño na xarra,
dende o Nadal hastra o Antroido.

O Carrozo era o que contaba os contos máis belidos, aínda que todos andiveramos á puxa. Cada noite contaba dous ou tres. Eu coido que os inventaba.
O día seguinte eu escribíaos nun cuaderno que tiña na lacena do comedor. ¿Que importa quén os contara? Cada un falaba según o xeito da súa terra.
As noites de inverno soio son boas pra os trasgos, pra as meigas, pra os lobos... E pra quen escoita contos de medo sentindo romba-lo vento.

Ánxel Fole